Loading...

Een avond in Belgrado

De avond begon in het Balkan Soul hostel waar ik verbleef. Een sfeervol hostel met vriendelijk personeel en leuke gasten. Ik zat in de gemeenschappelijke woonkamer waar ik in gesprek was met een Argentijnse straatmuzikant, een echte troubadour. Hij reisde van stad naar stad om zijn muziek te gehore te brengen en verdiende daarmee genoeg om van te leven. Ik zat gefascineerd naar zijn verhalen te luisteren toen de eigenaar van het hostel binnenkwam met een fles Rakija en vroeg of we dat hoogstandje van Servische cultuur al hadden geprobeerd. Hij deelde shotglaasjes uit en bracht een toast uit. En nog één….en nog één.



De sfeer zat er inmiddels goed in en twee Griekse jongens, waarvan er één in Nederland is opgegroeid, vroegen me of ik mee uit eten ging. Ik had eigenlijk al gegeten, maar besloot voor de gezelligheid toch maar mee te gaan. Ze hadden al een restaurant in gedachten en met z’n drieën liepen we richting de Sava, de rivier die door Belgrado stroomt en op wiens oevers het restaurant was gevestigd.

Toen we het restaurant naderde hoorden we op een afstandje al de livemuziek die binnen ten gehore werd gebracht. Voor de deur stond een immigrantenjongetje pakjes tissues te verkopen. Belgrado heeft relatief veel illegale migranten, die vrijwel allemaal op doorreis zijn naar west-Europa, en meestal op straat slapen. Ik gaf het jochie maar wat geld en we liepen het restaurant binnen. In Servië mag er in restaurants nog gerookt worden, dus een enigszins rokerige lucht trad ons tegemoet.

We namen plaats aan een tafeltje en poogden boven het geluid van de muziek onze bestelling door te geven. Tijdens het wachten sloot een Zwitserse jongen zich bij ons gezelschap aan. Mijn Griekse vrienden hadden hem de vorige dag ontmoet en hem gevraagd te komen. We bestelden nog een biertje en proostte op een mooie avond.



Toen we klaar waren met eten besloten we naar beneden te gaan, waar de band nog steeds aan het spelen was. De zanger was een oudere zwarte man in een wit pak. De band speelde swingende muziek en een handjevol mensen stond voor het podium te dansen. Wij hadden inmiddels al voldoende alcohol op om ons zonder schroom tussen de dansende mensen te mengen. Mijn nieuwe vrienden bleken aardige dansers te zijn en stonden al gauw met Servische dames te dansen.



Toen de band er na een klein uurtje mee ophield liepen we naar buiten, waar inmiddels twee jochies aan het bedelen waren, en besloten op zoek te gaan naar een nachtclub. Eigenlijk vind ik nachtclubs verschrikkelijke plekken, maar het leek me toch wel interessant om eens een Servische nachtclub mee te maken. Er bleek er één te zijn op nog geen kwartiertje lopen. Toen we er aankwamen zagen we dat het een erg luxe club was. We besloten toch maar een poging te wagen en nadat onze Zwitserse vriend een praatje had gemaakt met de uitsmijter mochten we tot onze verassing naar binnen.

Het was erg druk voor een woensdagavond en de muziek stond loeihard. Verspreid over de club stonden statafeltjes waaraan mannen van middelbare leeftijd, gehuld in designerkleding, flessen drank bestelden en die in ijsemmers op hun tafeltje lieten zetten. Vrouwen die zich aangetrokken voelde tot dit vertoon van rijkdom (en tot de gratis drank) dromden rond deze mannen heen en dansten zwoel in hun gewaagde outfits.

Ik voelde me in m’n reiskloffie enorm underdressed, maar probeerde daar niet te veel aandacht aan te schenken. Ze hadden me immers binnengelaten, dus ik liep er blijkbaar niet compleet als een zwerver bij. Ondertussen had één van mijn Griekse vrienden een drankje voor ons besteld en gingen we in een cirkeltje staan, want alle tafeltjes waren bezet. Een afgebakende dansvloer was er niet echt. Tussen de tafeltjes werd gedanst, voor zover het mogelijk was door de drukte.



Ik was inmiddels al een klein beetje dronken en raakte wat aan de praat met een Servische vrouw, alhoewel het meer schreeuwen dan praten was. En dan nog verstonden we de helft niet. Eigenlijk wilde ik het liefst terug naar het hostel. Maar toen na een tijdje mijn nieuwe vrienden nog geen aanstalten leken te maken terug te gaan, besloot ik maar om in m’n eentje terug te gaan. Ik wenste ze een goede nacht, haalde mijn jas op bij de garderobe en vond gelukkig vrij gemakkelijk het hostel terug. Ik was tot de conclusie gekomen dat een nachtclub in Servië net zo verschrikkelijke is als waar dan ook ter wereld. Maar al met al was het een leuke avond geweest die ik niet snel zal vergeten.

You might also like

Comments (2)

  • Mariëlle 3 weken ago Reply

    Wat een enorm verschil in rijkdom is dat zeg… Apart hoe je zulke werelden zo zichtbaar naast elkaar ziet bestaan.
    Zijn ze op de dansvloer in het café nou aan het stijldansen? Dat is in tegenstelling tot dat hossen op knetterharde muziek nog eens stijlvol 😉

    Niek Smits 3 weken ago Reply

    Ja, er werd gestijldanst! Was erg leuk om te zien! En het was inderdaad schrijnend om te aanschouwen hoe bittere armoe en decadente rijkdom in één stad naast elkaar kunnen bestaan.

Leave a Reply