Loading...

Lunchen onder een portret van Stalin in Tiraspol (Transnistrië)

Eerder schreef ik al over mijn verblijf in een Orthodox klooster in Transnistrië. In dit artikel beschrijf ik de grofweg 24 uur die daaraan vooraf gingen. En die 24 uur bracht ik door in Tiraspol, de hoofdstad van het niet erkende dwergstaatje binnen Moldavië.

Voor wie niet bekend is met Transnistrië; Het is een nogal ingewikkeld verhaal. Het komt erop neer dat toen de Sovjet Unie in 1990 uit elkaar viel, en Moldavië zichzelf onafhankelijk verklaarde, de inwoners van Transnistrië het hier niet mee eens waren en hun eigen staat uitriepen. Na een korte maar hevige burgeroorlog, die dankzij hulp van het oude Sovjet-leger door Transnistrië werd gewonnen, was de Socialistische Sovjet-Republiek Transnistrië een feit. Alhoewel de Republiek tot op de dag van vandaag door geen enkel land is erkend, functioneert het als een zelfstandige staat.



Zondag 25 November 2018 stapte ik in de Oekraïense stad Odessa, waar ik o.a. op een lokaal huisfeest was geweest, de trein in richting Moldavië. Ik was enigszins nerveus. Een niet erkende Sovjet-Republiek is toch net even iets spannender dan de gemiddelde reisbestemming. Maar het ergste wat er kon gebeuren was door de KGB ondervraagd te worden, zoals deze Nederlandse jongen overkwam. Maar hij was dan ook zo onverstandig geweest om een foto te maken van een Russische militaire basis. Want al heeft Rusland Transnistrië officieel niet erkend, Russische militairen en inlichtingendiensten zijn er volop aanwezig.

Toen de trein de grens bereikte kwam deze tot stilstand. Na een tijdje kwam er een grenswacht met een hond de coupé binnen. Vervolgens moest iedereen zijn/haar paspoort laten zien aan een streng kijkende meneer in militair uniform. En tot slot kwamen er twee vrouwen onze bagage controleren. Al met al duurde het zo’n drie kwartier voordat de trein weer verder mocht rijden.

Ongeveer twee uur nadat ik in Odessa mijn reis was begonnen stapte ik uit op het verlaten- en grimmig ogende treinstation van Tiraspol. Naast het handjevol mensen dat net als ik Tiraspol als eindbestemming had zag ik enkel een groepje gewapende militairen. Ik had gelezen dat ik me bij aankomst in Transnistrië moest registeren, maar ik kon het registratiekantoortje niet vinden. Uiteindelijk vroeg ik het maar aan één van de militairen. Deze was zo vriendelijk om met me mee te lopen naar een raampje aan de zijkant van het stationsgebouw. Ik klopte op het raampje en een vriendelijke ambtenaar, die tot mijn verbazing goed Engels sprak, opende het raampje en vroeg of ik zojuist met de trein vanuit Odessa was gearriveerd.



Ik zei dat dit inderdaad het geval was en kreeg een formulier overhandigd waar ik van alles moest invullen: mijn naam, nationaliteit, paspoortnummer, de reden en duur van mijn bezoek en waar ik zou verblijven. Toen ik vertelde dat ik de tweede en derde nacht in het Noul Neamt klooster zou overnachten werd ik door de ambtenaar met verbazing aangekeken. Dat hoorde hij duidelijk niet zo vaak.

Nadat ik het formulier twee keer had ingevuld (een kopietje maken kon blijkbaar niet) kreeg ik één van de formulieren met een stempel d’r op mee als bewijs dat ik legaal in Transnistrië verbleef. Vervolgens liep ik naar een wisselkantoor om mijn resterende Oekraïense grivna’s in te wisselen voor Transnistrische roebels, waar uiteraard geen officiële wisselkoers van bestaat. Het schijnt zelfs de enige valuta met plastic munten te zijn, maar die heb ik zelf niet gezien.

Nu mijn inschrijving was geregeld en ik beschikte over de lokale valuta ging ik op zoek naar het Lenin Street Hostel, waar ik voor die nacht een bed had gereserveerd. Aangezien het hostel geen receptie heeft had ik om 22:00 met eigenaar Dimitiri voor de ingang van het hostel afgesproken. Maar ik was een beetje nonchalant geweest en er vanuit gegaan dat ik wel ergens wifi zou vinden om Google Maps te kunnen gebruiken. Toen dit niet het geval bleek en ik vijf minuten voor de afgesproken tijd het hostel nog niet had gevonden, moest ik noodgedwongen mobiel internet gebruiken. Ik betaalde liever 10 a 15 euro aan roamingkosten dan dat ik die nacht op straat door moest brengen. Ik bleek gelukkig in de buurt te zijn en toen ik al joggend het laatste stukje aflegde zag ik Dimitri gelukkig nog voor het hostel staan.



Hij begroete me en ging me voor het appartementencomplex binnen waarin het hostel zich bevind. Het was een klein hostel en er was slechts één andere gast aanwezig. Ik liet Dimitri mijn gestempelde formulier zien, betaalde hem omgerekend 8 euro en kreeg van hem vast een ontbijtje voor de volgende ochtend. Vervolgens ging hij weer naar huis en raakte ik aan de praat met Gustav, de enige andere gast in het hostel. Gustav was even oud als ik en kwam uit Zweden. Hij vertelde me dat hij al sinds augustus aan het reizen was! We konden goed met elkaar overweg en besloten de volgende dag samen de stad te gaan verkennen. Gustav wou echter wat langer uitslapen dan ik dus we spraken af dat ik ‘s ochtends eerst zelf een stukje zou lopen en dat we vervolgens om 11:00 bij het hostel zouden afspreken.



De volgende ochtend verkende ik dus eerst een deel van de stad zonder ‘kameraad Gustav’, die nog op één oor lag. Ik had niet echt een plan en liep maar op de bonnefooi richting het centrale plein van de stad. Het was een sombere novemberdag, wat de toch al niet zo fleurige stad er niet bepaald aantrekkelijker op maakte. Het centrale plein was een zee van asfalt waar een brede weg doorheen liep, die ook gebruikt wordt voor militaire parades. Verspreid over het plein bevinden zich een aantal monumenten en wat selfiespots voor toeristen. De IAMsterdam’s van Tiraspol. Op mezelf na was er echter in de verste verte geen toerist te bekennen.







Vlak naast het plein bevindt zich het parlement, met een niet te missen reusachtig standbeeld van Lenin ervoor. Tegenover het parlement bevindt zich een fraai monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers die zijn gevallen tijdens de onafhankelijkheidsoorlog.



Inmiddels was het alweer tijd om terug te gaan naar het hostel om Gustav op te pikken. Ik was zelf al uitgecheckt, want de komende twee nachten zou ik via Couchsurfing in het Noul Neamt klooster slapen.

Ik had dus geen sleutel meer en het hostel had geen deurbel. Ook had ik Gustav zijn telefoonnummer niet. Er zat dus niets anders op dat voor het hostel te wachten tot hij naar buiten zou komen. Toen dit maar niet gebeurde glipte ik met een flatbewoner de flat in en klopte op de deur van het hostel, waarna Gustav gelukkig opendeed.

Samen liepen we opnieuw naar het centrale plein en parlement. Het parlement staat op de lijst van plekken waar het strikt verboden is om foto’s te nemen en toen Gustav er desondanks op stond een foto te nemen zag ik ons in gedachte al ondervraagd worden in een KGB kantoor. Maar gelukkig leek niemand zijn domme actie te hebben opgemerkt. En nu heb ik tenminste wel een mooie foto van het parlement voor in dit artikel.



We hadden inmiddels honger gekregen en Gustav vertelde dat hij had gelezen over een authentiek communistisch eettentje waar hij graag een hapje zou eten. Zo gezegd zo gedaan, en na een korte zoektocht vonden we de proletarische eetgelegenheid ergens midden in een woonwijk. Ik weet helaas niet meer hoe het restaurant hete, maar toen we er binnen stapte was het alsof we op z’n minst veertig jaar terug in de tijd gingen. Op de bar stonden drie bustes; één van Marx, één van Lenin en één van Stalin. En boven de tafel waar we aten hing een portret van zowel Stalin als Lenin. Ik moet zeggen dat het ongemakkelijk voelde om onder het portret te eten van een paranoïde dictator die miljoenen mensen de dood in heeft gejaagd. Maar mijn maag knorde en mijn honger woog op dat moment blijkbaar zwaarder dan mijn principes.





Gustav sprak gelukkig een paar woordjes Russisch en bestelde voor ons wat te drinken, een kop soep met brood en een hoofdgerechtje. Het eten was absoluut niet slecht. Simpel maar smakelijk. We waren op dat moment de enige gasten en maakten onderling grappen over de absurditeit van de situatie. Toen we klaar waren met eten en hadden betaald dwaalden we nog een tijdje doelloos door de stad en gingen vervolgens terug naar het hostel om nog wat uit te rusten.

Het vervolg van het verhaal lees je hier.



















You might also like

No Comments

Leave a Reply