Loading...

Mijn ervaring als proefpersoon: drie weken vrijwillig opgesloten voor een medicijnonderzoek

Disclaimer: Foto’s maken in het onderzoekscentrum was vanwege privacyredenen verboden, dus visueel is dit helaas een saaie blogpost geworden. Vanwege dezelfde privacyredenen heb ik in het artikel bewust geen namen van mededeelnemers en medewerkers van PRA genoemd, of informatie vermeld waaruit hun identiteit kan worden afgeleid.

Waarom ik me heb opgegeven
Je hebt ze vast wel eens voorbij zien komen, advertenties op Facebook met een oproep aan gezonde niet-rokers om zich op te geven voor een medicijnonderzoek. En als je de reacties onder zo’n advertentie wel eens hebt gelezen heb je gezien hoeveel wantrouwen en zelfs boosheid ze vaak oproepen.

Alleen het idee al om jezelf op te geven als medicijntester roept bij veel mensen blijkbaar Frankenstein-achtige associaties op. En degenen die zich wel opgeven worden door hen vaak bestempeld als onnozellingen die zich voor het karretje laten spannen van de ‘kwaadaardige’ farmaceutische industrie. Gemakshalve vergeten ze dan even dat de medicijnen die ze zelf gebruiken er nooit waren gekomen wanneer niemand ze had willen testen.

Maar goed, Ik zag op een gegeven moment ook weer eens zo’n advertentie voorbijkomen en besloot me te gaan verdiepen in de risico’s van deelname aan zo’n onderzoek. Want de vergoedingen zagen er verleidelijk uit. En door aan zo’n onderzoek mee te doen kon ik bijdragen aan de ontwikkeling van belangrijke medicijnen.

Ik kwam erachter dat de risico’s op blijvende schade heel erg klein zijn. Al helemaal als je niet in de eerste testgroep zit. Voordat een medicijn wordt toegediend aan proefpersonen wordt het eerst uitgebreid op dieren getest. Een medicijn wordt pas aan mensen toegediend wanneer de dierproeven zijn afgerond en het onderzoek is goedgekeurd door een een onafhankelijke medisch-ethische commissie. Er wordt dan begonnen met het toedienen van extreem lage dosissen van het medicijn. Pas als blijkt dat deze dosis geen complicaties oplevert wordt de dosis in kleine stapjes verhoogt. Het duurt daardoor vaak jaren voordat een nieuw medicijn op de markt komt, want voor elke verhoging van de dosis is weer een nieuwe groep vrijwilligers nodig. Al met al had ik na mijn research genoeg vertrouwen in de procedure om me op te geven voor een onderzoek.

Drie keer is scheepsrecht
Maar je wordt niet zomaar toegelaten tot een onderzoek. Je moet aan allerlei eisen voldoen. Een paar dagen nadat ik me voor het eerst had aangemeld voor een onderzoek werd ik opgebeld. Een telefoniste nam een hele lange vragenlijst met me door om vast te stellen of ik geschikt was om mee te doen aan het betreffende onderzoek. Tijdens het gesprek kwamen er geen dingen naar voren waardoor ik niet mee mocht doen, dus ik werd uitgenodigd voor een uitgebreide medische keuring op locatie. Ook de keuring kwam ik glansrijk door, maar een paar dagen voordat het onderzoek zou beginnen werd ik opgebeld met de mededeling dat mijn schildklierwaarden bij nader inzien net iets te veel afweken. Daar kwamen ze wel wat laat mee vond ik. En na mijn ongenoegen duidelijk kenbaar te hebben gemaakt, heb ik er toch nog een vergoeding van €258 uit weten te slepen.

Een jaar later waren mijn schildklierwaarden inmiddels weer tip top in orde en besloot ik om een tweede poging te wagen. Weer werd ik gebeld om een telefonische vragenlijst door te nemen, weer heb ik de hele medische keuring doorstaan en weer werd ik een paar dagen voor de start van het onderzoek gebeld met de mededeling dat ik toch niet mee kon doen! Dit keer omdat ik recent in Oost-Europa was geweest. Ik zou daardoor een verhoogde kans hebben drager te zijn van bepaalde ziektes.

Maar ik laat me niet gauw uit het veld slaan, dus ik vroeg of ik me nog wel voor andere onderzoeken op kon geven. Dit bleek te kunnen en dezelfde dag heb ik me alweer voor een ander onderzoek opgegeven, een onderzoek naar een medicijn tegen infecties in de darmen. En voor dit onderzoek bleek mijn bezoek aan Oost-Europa geen probleem te zijn. Dus zo’n twee weken later liep ik met mijn rugzak en gitaar de onderzoekskliniek van PRA Health Sciences in Groningen binnen. Om mezelf daar drie weken te laten opsluiten in ruil voor een netto vergoeding van €3251,- netto.

De aankomst in het onderzoekscentrum
Samen met zeven anderen werd ik naar de afdeling gebracht die de komende weken ons thuis zou zijn. We werden verdeeld over twee kamers met elk vier ziekenhuisbedden, waarvan ieder er een toegewezen kreeg. Ook kregen we een armbandje met een alarmknop die we ten alle tijden om moesten houden. Ik heb hem tijdens mijn verblijf gelukkig niet hoeven gebruiken, al is hij een stuk of vier keer per ongeluk afgegaan.

Vervolgens kregen we een rondleiding. Er was een keuken, een eetzaal, een studiekamer en drie recreatieruimtes. De recreatieruimtes waren voorzien van allerlei amusement om de verveling op afstand te houden. Zo stonden er tv’s, playstations, sjoelbakken en bordspellen.

Na de rondleiding nam de verantwoordelijke arts het onderzoek nog een laatste keer met ons door en gaf ons de gelegenheid om vragen te stellen. Ook werd nogmaals duidelijk gemaakt dat we op elk gewenst moment, en om welke reden dan ook, konden stoppen met het onderzoek.

Om te kijken of onze bloedwaardes in orde waren en of we ons de aan de beperkingen voorafgaande aan het onderzoek hadden gehouden (geen alcohol, geen koffie, niet sporten etc.) werd er bloed afgenomen en moesten we een buisje urine inleveren. De volgende ochtend zouden we pas definitief te horen krijgen of mee mochten doen met het onderzoek.

In de eetzaal moesten we op een formulier onze eetkeuzes voor de komende drie weken doorgeven. Voor elke dag waren er twee gerechten waaruit we konden kiezen. En geloof me; het is lastig inschatten of je over twee weken meer zin hebt in spaghetti of in lasagna. Maar ik was al lang blij dat er drie weken gratis voor me gekookt zou worden.

Voordat we die avond naar bed gingen kregen we een kastje om onze nek en sensors op onze borst zodat ons hartritme in de gaten kon worden gehouden. Ook werd onze bloeddruk en temperatuur gemeten en kregen we een katheter in onze arm.

De eerste toediening van het medicijn
De volgende ochtend bleken we bijna allemaal definitief te zijn goedgekeurd voor het onderzoek. Een jongen moest naar huis omdat hij te verkouden bleek te zijn om mee te mogen doen. Jammer voor hem, maar ik zou zijn luide gesnurk in ieder geval niet gaan missen.

Diezelfde ochtend nog kregen we de eerste dosis van het medicijn toegediend, in de vorm van een pil. Twee van ons kregen een placebo toegediend, maar we wisten uiteraard niet wie. Sterker nog, op dit moment weet ik nog steeds niet of ik het medicijn toegediend heb gekregen of het placebo. Al zou ik die informatie inmiddels waarschijnlijk wel op kunnen vragen.

Net als alle handelingen tijdens het onderzoek gebeurde het innemen van het medicijn volgens een strakke planning en op de seconde nauwkeurig. Overal in het onderzoekscentrum hingen atoomklokken. Toen ik het medicijn voor het eerst innam dacht ik nog wel even ‘waar ben ik nu weer aan begonnen?’, maar echte twijfel was dat niet. De verpleegkundigen controleerden mijn mond en handen om te controleren of ik de pil wel echt had doorgeslikt en twee uur na het innemen van het medicijn mocht ik eindelijk gaan ontbijten. Sterker nog: ik moest ontbijten. En alles moest binnen een bepaalde tijd op zijn.

De ‘prikdagen’
De eerste 2 à 3 dagen dat we het medicijn innamen en de 2 à 3 dagen nadat we het medicijn voor het laatst hadden ingenomen waren verreweg het meest intensief wat betreft handelingen en werden ‘prikdagen’ genoemd (ook al werd tijdens de prikdagen niet veel geprikt omdat we een katheter in onze arm hadden). Op deze dagen hadden we een holterkastje om, werd er een aantal keer per dag bloed afgenomen, moesten we al onze ontlasting verzamelen en werden onze ‘vitale functies’ meerdere keren per dag gemeten. Ook werd geregeld gevraagd naar ons welzijn en werden we al om 6:00 wakker gemaakt. Ik heb deze dagen als behoorlijk intensief ervaren maar met de royale vergoeding die ik ervoor zou krijgen in gedachte was het prima te doen.

Slapend geld verdienen
Buiten de prikdagen om nam het onderzoek weinig tijd in beslag. ‘s Ochtends moesten we soms urine inleveren, werd er bloed geprikt en namen we (de eerste twee weken) het medicijn in. Verder werd er twee keer per dag gevraagd hoe het met ons ging en moesten we op vaste tijden eten en drinken. Eigen eten en drinken meenemen was trouwens strikt verboden.

Voor zover ik weet heeft niemand uit mijn groep ook maar iets gemerkt van het medicijn. Geen vervelende bijwerkingen dus. Uiteraard waren we daar allemaal erg blij mij: ruim 3000 euro innen voor het innemen van een medicijn waar je niet eens iets van merkt. Ik denk niet dat ik ooit nog zo makkelijke geld ga verdienen. Natuurlijk offerde ik er ook drie weken bewegingsvrijheid voor op, maar ik wist me binnen het onderzoekscentrum goed te vermaken.

En het was niet zo dat we het onderzoekscentrum nooit uitkwamen. Een keer per dag mochten we even ‘luchten’. Als een groep Tbs’ers liepen we dan met twee begeleiders een stukje door de omgeving van het onderzoekscentrum, wat vlakbij het Hoornse meer ligt. De dagelijkse wandeling werd al snel het hoogtepunt van mijn dag. Ook omdat ik tijdens de wandelingen geregeld boeiende gesprekken voerde met verschillende collega-medicijntesters.

Omdat onze groep zo lang in het centrum verbleef mochten we twee ‘uitjes’ kiezen. Uiteindelijk besloten we democratisch om een keer naar de bioscoop te gaan en om een keer een masseuse te laten komen voor een stoelmassage. Voor ons bioscoopuitje werden we met taxibusjes opgehaald en met twee begeleiders voor de bioscoop gedropt. We mochten geen drinken of snacks kopen, maar moesten meteen doorlopen naar de bioscoopzaal. Toch voelde het bijna als een schoolreisje. Na twee weken waren we weer even in de ‘normale wereld’ tussen de ‘normale mensen’.

Het was tijdens de bezoekuren toegestaan om bezoek te ontvangen. Van die mogelijkheid heb ik twee keer gebruik gemaakt, maar het grootste deel van de tijd was ik op mezelf en collega-medicijntesters aangewezen. Gelukkig kan ik mezelf goed vermaken. Ik had een flinke stapel boeken van de bibliotheek, mijn laptop en mijn gitaar meegenomen. Soms vielen mijn ogen dicht wanneer ik aan het lezen was en wanneer ik dan weer wakker schrok besefte ik geamuseerd dat ik zojuist slapend geld had verdiend.

Er samen het beste van zien te maken
Drie weken is een lange tijd en je leeft erg close met mensen die je voorheen nog niet kende. In feite hadden ze tegelijkertijd best een sociaal onderzoek uit kunnen voeren: zet een groep willekeurige mensen drie weken bij elkaar en aanschouw wat er gebeurt. In ons geval ontstond er een erg prettige groepsdynamiek. Iedereen ging respectvol met elkaar om, er werd veel gelachen en er werden gezamenlijk activiteiten ondernomen als bordspellen spelen en films kijken.

Van medewerkers van PRA hoorden we dat dat ook wel eens anders was en dat onderlinge frustraties tussen groepsgenoten soms erg hoog op konden lopen. Maar ook bij de andere groepen op onze afdeling heb ik vooral een positieve groepsdynamiek waargenomen. Zo organiseerde één groep op hun laatste avond een sjoelcompetitie en een beerpongtoernooi met glazen water.

Eindelijk weer naar huis
Na drie lange weken was het onderzoek eindelijk klaar en mochten we naar huis. We kregen een gele kaart mee met informatie over het onderzoek en het medicijn. Die moesten we als voorzorgsmaatregel de komende tijd nog bij ons dragen. Ook moesten we nog één keer terugkomen voor een nakeuring en mochten we even een tijdje geen baby’s verwekken. Maar de grootste beproeving hadden we doorstaan. We vroegen elkaar wat het eerste is wat we zouden doen wanneer we weer thuis zouden zijn. Voor de één was dit een kop koffie drinken, een ander zou lekker gaan sporten en ikzelf zou heerlijk gaan lunchen met broodjes van de bakker. Allemaal dingen die we de afgelopen drie weken niet hadden kunnen doen.

Zou ik het nog een keer doen?
Ja, ik denk dat ik me ooit nog wel een keer op ga geven voor een onderzoek. En dan het liefst weer bij PRA. Op dit moment zijn ze daar bezig met een onderzoek naar een geneesmiddel tegen het Coronavirus, dus mocht ik de komende tijd onverhoopt het virus oplopen dan wordt dat wellicht mijn volgende onderzoek.



























You might also like

No Comments

Leave a Reply