Loading...

Fragmenten uit mijn reisdagboek: De Mullerthal Trail in Luxemburg

Tussen de verdediging van mijn scriptie en mijn diploma-uitreiking in had ik een paar dagen om ertussenuit te gaan. En dat was na maanden scriptiestress hard nodig. Ik besloot mijn kampeerspullen in te pakken en een deel van de Mullerthal Trail in Luxemburg te gaan lopen. Vanuit de recreatieruimte op de camping schreef ik in mijn reisdagboek mijn ervaringen op.

23-09-2018

Ik schrijf nu vanuit de ‘loungeruimte’ van Camping Officiel in Echternag, Luxemburg. Gisteravond ben ik hier na een lange busreis vanuit Groningen aangekomen. Ik had het geluk dat ik mijn nieuwe Jack Wolfskin eenpersoonstentje tussen twee buien op kon zetten. Na het opzetten ging het weer regenen dus ondanks mijn knorrende maag kon ik nog niet beginnen met koken. Gelukkig had ik onderweg wat snacks gekocht, die ik in mijn slaapzak maar ben gaan opeten. Toen het na een tijdje weer even droog was warmde ik snel wat groente en bonen op voor in de wraps die ik had meegenomen. Daarna ben ik maar weer in mijn tent gaan liggen en viel vrij snel in slaap.



Vanochtend heb ik eerst een kop koffie gezet en gedoucht. Vervolgens ben ik naar de receptie gelopen om me aan te melden. De prijs viel me mee: 42 euro voor vier nachten. Ter vergelijking: voor hostels hier betaal je 25 euro per nacht. En hier heb ik ook gewoon een ‘woonkamer’, vanwaaruit ik nu zit te schrijven. Maar goed, terug naar vanochtend. Ik ben eerst naar de supermarkt gelopen voor nog wat extra proviand en ben vervolgens aan de Mullerthal Trail begonnen.

De tocht begon met een taaie klim, maar al gauw bevond ik me in een prachtig bos met kolossale rotspartijen. Adembenemend mooi was het en de motregen en lichte mist gaven het geheel een mystieke sfeer. Ik kwam weinig mensen tegen onderweg. Dit kwam waarschijnlijk door het voorspelde slechte weer en omdat het hoogseizoen al voorbij is. Een deel van de route was omgeleid aangezien een storm afgelopen juni veel schade heeft aangericht. Vanmiddag stormde het ook nog even flink. Ik kon gelukkig schuilen onder een brug, maar ik maakte me serieus zorgen om mijn tentje. De takken waaiden van de bomen. Maar toen ik aan het eind van de middag terug kwam op de camping stond mijn tentje nog met alle haringen in de grond.



Ik heb net bij m’n tentje nog een blik ravioli opgewarmd bij 11 graden. M’n voorgerecht had ik al op: een goedgevulde soep in een Ierse Pub. Vannacht wordt het 5 à 6 graden op z’n koudst. Ik hoop dat m’n thermo-ondergoed en slaapzak me warm weten te houden. Anders heb ik altijd nog een flesje rum. Naast mijn tentje staat er op ‘t moment nog maar één andere tent op de camping. Voor de rest enkel (sta)caravans en campers.

Ik ben hier alleen in de ‘lounge’, dus ik heb mijn klassieke muziek afspeellijst aangezet op mijn telefoon. Dat brengt tenminste een beetje sfeer in deze verder sfeerloze ruimte. Verder heb ik het eerder genoemde flesje rum net al aangebroken. Het is bijna 21:00, dus ik blijf hier in ieder geval nog wel een uurtje zitten. Er is hier een houtkachel die ik aan zou kunnen steken, maar ik heb het niet koud. Thermo-ondergoed en rum doen blijkbaar wonderen, want volgens de thermometer is het hier binnen een graad of 13.

Ik ben hier nog maar één volle dag, maar nu doet deze vakantie me al goed. De hele zomer stond in het teken van mijn afstudeerscriptie, die ik godzijdank afgelopen week met succes heb gepresenteerd en verdedigd. Komende vrijdag is de diploma-uitreiking al. Een tijdje geleden zag ik op de kamer van Robert-Jan een foldertje liggen over de Mullerthal Trail en zo is het spreekwoordelijke balletje gaan rollen. En nu zit ik hier. In m’n eentje maar gelukkig. Gelukkig dat ik eindelijk weer voel dat ik leef, echt leef.



24-09-2018

Dag twee zit er bijna op en ik heb zo’n 25 kilometer in de benen zitten. Afgelopen nacht was het fris, maar komende nacht gaat het kwik nog verder dalen, tot 3 graden. Dat wordt een pittig nachtje ben ik bang. Maar eerst mijn belevenissen van vandaag maar aan het papier toevertrouwen.

Na een douche en kop koffie ben ik eerst weer even naar de supermarkt gelopen en vervolgens aan de tocht naar Rosport begonnen. Het was fris, maar de zon scheen en de verwachte spierpijn van het klimmen was uitgebleven. De route was minder spectaculair dan die van gister en had zelfs wat ‘saaie’ stukken. Na Rosport ben ben ik nog doorgelopen naar Moersdorf. Ik had onderweg een paar flinke dipjes maar een pauze op z’n tijd en wat energierijke snacks hielden me op de been. Mijn basisconditie is blijkbaar nog best O.K.



In de buurt van Moersdorf werd ik aangesproken door een jong Duits stel die ik al twee keer eerder was tegengekomen. Dit keer liepen ze in de tegenovergestelde richting en ze legde me uit dat we waarschijnlijk de afslag naar Moersdorf hadden gemist. Daar moest ik ze gelijk in geven en samen gingen we op zoek naar de snelste route naar het dorp. Die vonden we spoedig en al vrij snel stonden we samen op de bus te wachten. Mijn Duits is helaas dermate slecht dat ik Engels met ze moest praten, maar het was een aangename spontane ontmoeting.

25-09-2018

De derde avond achtereen dat ik hier zit te schrijven. Nu wat later dan de vorige avonden, aangezien ik net nog een avondwandeling heb gemaakt door Ernbach en langs Duitse kant van de rivier. Vandaag ben ik met de bus naar Berdorf gegaan om vanaf daar naar Müllerthal te lopen. Maar blijkbaar was ik vanaf daar de verkeerde kant opgelopen, richting Echternag. Want na een paar kilometer kwam ik het Duitse stelletje weer tegen die ik gister had ontmoet, wederom lopend in tegenovergestelde richting. Ik had toen de keus om door te lopen naar Echternach of om te keren en met mijn Duitse vrienden mee te lopen (wat ze me zelf aanboden). Ik koos voor het laatste. Ik baalde ervan dat ik het hele (vrij saaie) stuk weer terug moest lopen, maar vond het prettig dat ik nu gezelschap had tijdens het lopen. In Berdorf dronken we koffie in het minst gasvrije café aller tijden, om vervolgens onze weg te vervolgen richting Müllerthal.



Het eerste stuk was een omleiding en vrij saai, maar daarna kwamen we weer langs indrukwekkende rotspartijen. Net als de vorige dag waren ik en de mannelijke helft van het koppel (ik ben zijn naam even kwijt) vooral aan het woord en was Sarah erg stil. In Mullethal aangekomen zagen we dat we ruim twee uur moesten wachten op de bus, maar gelukkig bleek er een mini-bus naar een ander dorp te gaan waar we konden overstappen. Uiteindelijk waren we alsnog vrij snel weer in Echternach. Wederom nam ik afscheid van het stelletje, dit keer waarschijnlijk voorgoed. Na nog een laatste koude nacht in mijn tentje reis ik morgen naar Luxemburg stad om daar nog een nacht in een hostel te slapen. Dus misschien schrijf ik morgen wel vanaf daar. En anders komt er vast wel weer een volgende reis waar ik dit reisdagboek meeneem.

You might also like

No Comments

Leave a Reply