Loading...

Een bijzonder huisfeest in Odessa (Oekraïne)

Veel mensen denken dat alleen reizen eenzaam is. En heel eerlijk; dat is het af en toe ook. Maar dit hoeft absoluut niet zo te zijn. Wanneer je er voor open staat ontmoet je tijdens je reis allerlei boeiende (en minder boeiende) nieuwe mensen, en beland je af en toe zelfs op een lokaal feestje. Dat laatste overkwam mij in november 2018 toen ik in Odessa was. Maar voordat ik over het feestje ga vertellen zal ik eerst uitleggen hoe ik er terecht ben gekomen.

Het korte antwoord luidt; via Tinder. Tinder is in eerste instantie een dating app, maar ook ideaal om tijdens je reis lokale mensen mee te ontmoeten. In Odessa was ik aan de praat geraakt met een tindermatch, een jonge Oekraïense filmmaakster. En nadat we een tijdje hadden gechat vertelde ze me dat ze die avond een aantal vrienden had uitgenodigd bij haar thuis, en dat ik ook was uitgenodigd. Niet als een date, maar gewoon als een gast op haar feestje. Een uitnodiging die ik graag aannam.

Dus die avond liep ik opgetogen, fris gedoucht en met gezonde spanning richting het adres dat ik had doorgekregen. Ik moest denken aan een vergelijkbare situatie twee jaar eerder. Toen was ik via Couchsurfing op een huisfeest in Gdansk (Polen) beland. Dat was uitgemond in een drankorgie waarbij op een gegeven moment zelfs rauwe uit bij de vodka werd gegeten.

Toen ik het appartementencomplex had bereikt probeerde ik de instructies op te volgen die ik had doorgekregen om de juiste voordeur te vinden, maar het was allemaal erg onduidelijk. Uiteindelijk belde ik bij de verkeerde deur aan en had een verwarrend ‘gesprek’ met de Oekraïense man die opendeed. Ik vroeg hem of hij wellicht wist waar m’n tindermatch woonde, maar hij sprak geen Engels. En ook toen ik hem een foto van haar liet zien bleef hij me vragend aankijken. Uiteindelijk offerde ik maar een paar euro beltegoed op en belde haar op. Zo vond ik uiteindelijk de goede deur.



Ik bleek wat aan de vroege kant te zijn. Slechts één andere gast was al gearriveerd. Maar ik werd hartelijk ontvangen en kreeg een alcoholische versnapering aangeboden. Om niet met lege handen aan te komen had ik zelf ook wat drank en snacks meegenomen. De gastvrouw was een innemende en intelligente jongedame. Ik begon het bijna jammer te vinden dat ik nu geen date met haar had. Het appartement was sinds de Sovjetperiode niet meer veranderd. Ze legde me uit dat dat komt doordat in Oekraïne appartementen standaard met interieur worden verhuurd. En in Oekraïne geven huisbazen (net als in de rest van de wereld) over het algemeen geen geld uit als het niet strikt noodzakelijk is. Met als resultaat dat in de meeste oude appartementen het interieur in de loop der tijd weinig is veranderd.

Ik zag wat oude portretfoto’s staan en vroeg of dat familie van haar was. Dit bleek inderdaad zo te zijn en we bleken beide erg geïnteresseerd te zijn in onze familiegeschiedenis. Ik maakte verbinding met de wifi en liet haar wat oude foto’s van mijn voorouders zien. Ondertussen begonnen er meer genodigden binnen te druppelen. Allemaal hoogopgeleiden, vooral uit het architectenwereldje. Mijn tindermatch was namelijk al een tijdje bezig met een documentaire over de macht van grote projectontwikkelaars, die met hulp van corrupte politici monumentale gebouwen laten afbreken en de kust volbouwen met hotels en andere grote gebouwen. Ik vertelde dat dat laatste ook in Nederland speelt, maar dat het verzet van burgers en natuurorganisaties effectief is gebleken.

Ik bleek die avond niet de enige buitenlander te zijn op het feestje. Een van de andere gasten had twee Amerikaanse vrouwen meegenomen die via Couchsurfing bij haar overnachtten. En ook was er een Rus die in Odessa woont en werkt. Met hem heb ik samen de Duitse versie van ‘wat zullen we drinken‘ ten gehore gebracht (zie onderstaande foto), waar door de andere gasten enthousiast op werd gereageerd. Er werd die avond sowieso veel muziek gemaakt. Vooral Oekraïense liedjes die iedereen mee kon zingen, behalve ik en de twee Amerikanen natuurlijk.



Toen het inmiddels een uur of 3:00 was werd besloten de avond traditioneel af te sluiten door met z’n allen ergens een kopje koffie te gaan drinken. Ja, je leest het goed. Om 3:00 ‘s nachts voor het slapen gaan nog even een kopje koffie drinken. We liepen naar een klein 24-uurs koffiekraampje, en er werd voor ons allemaal koffie besteld. Daarna wenste we elkaar een goede nacht en ging ieder z’n eigen weg. Alexandr, een leeftijdsgenoot die ik die avond veel had gesproken bood me aan om met me mee terug te lopen naar mijn hostel, aangezien hij toch ongeveer dezelfde kant op moest. Daar aangekomen bleek mijn pasje om de deur te openen niet te werken en het hostel had geen nachtreceptie. Maar Alexandr pakte zijn telefoon, zocht het telefoonnummer van het hostel op, en belde net zolang tot er iemand opnam. En de hostelmedewerkster die hij aan de lijn kreeg bleek in het hostel te slapen en deed godzijdank de deur voor me open. Ik bedankte Alexandr voor zijn hulp, sloop stilletjes m’n slaapzaal binnen en viel vrijwel meteen in slaap. Het was een mooie avond geweest en ik had nog meer avonturen voor de boeg. Vanaf Odessa zou ik verder reizen naar Transnistrië waar ik in een Orthodox klooster zou gaan slapen.

You might also like

No Comments

Leave a Reply