Loading...

Ronddwalen door een overstroomd Venetië

Venetië heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken. De stad van Vivaldi, van machtige doges, van gondeliers en tegenwoordig helaas ook van cruiseschepen en massatoerisme. Afgelopen november heb ik mijn reis door de Balkan afgesloten in de stad van het water. En ik heb letterlijk ondervonden waar die bijnaam vandaan komt. Toen ik er was had de stad te kampen met extreem hoog water.

Ik weet niet of het door het hoge water kwam of doordat het november was (wellicht een combinatie van beide), maar ik had via Booking.com een spotgoedkoop hostel gevonden, €20,43 voor twee nachten om precies te zijn. En het hostel bevond zich ook nog eens op een prachtige plek in de stad, op het eiland Giudecca met uitzicht op het San Marcoplein in de verte. Daar kwamen dan nog wel de kosten van de vaporetto bij, de waterbus die nodig was om op het eiland te komen. Een 24-uurs ticket kostte €20,00. Maar dat ticket kon ik ook gebruiken om me makkelijk te verplaatsen door de stad, en om de stad vanaf het water te bewonderen. Want voor een tochtje met een gondel van een half uur betaal je maar liefst €100. Dat lag toch net iets buiten mijn reisbudget.

Maar vooral Aziatische toeristen leken het er graag voor over te hebben. Dat was het eerste geromantiseerde beeld van Venetië dat door mijn bezoek in duigen viel; ik had vooral jonge knappe gondeliers verwacht die smoorverliefde stelletjes door de eeuwenoude kanalen vaarden, maar in werkelijkheid waren het vooral oudere nors kijkende gondeliers die Aziaten met selfiesticks vervoerden.



Toen ik incheckte in het hostel bleek ik geluk te hebben. Ik kreeg voor het zelfde geld een bed in een slaapzaal voor 5 personen in plaats van in een zaal voor 16 man. Ik borg mijn bagage op, rustte even uit en liep toen weer richting de aanlegsteiger van de waterbus. Het was al avond. Aan de andere kant van het water zag ik het verlichte San Marcoplein. Het voelde nog onwerkelijk om in deze magische stad te zijn. Die avond at ik een heerlijke pizza en dwaalde doelloos en vol verwondering door de straten van Venetië. Het was verbazingwekkend rustig in de stad. Geen drommen toeristen, geen varende gondels en weinig mensen op straat.

Toen ik de volgende ochtend het hostel verliet zag ik dat het water al over de kades aan het klotsen was en ik moest mijn uiterste best doen om mijn sokken droog te houden. De bewoners van het eiland waren er inmiddels op voorbereid en droegen laarzen. Ik liep naar de trappen van de Sant’Eufemia om er mijn ontbijt op te eten. Ik reis altijd met een klein budget, dus ik had voor de zekerheid wat proviand meegenomen. En het bleek inderdaad zo te zijn dat eten en drinken in Venetië erg aan de prijs is.



Na mijn ontbijt liep ik naar een aanlegplaats van de waterbus en stak weer over naar het befaamde San Marcoplein. Was het gisteravond op een paar plasjes na nog helemaal droog geweest, nu liep het hele plein onder water. Ik besef dat het extreme hoge water waar Venetië de laatste jaren mee te kampen heeft een serieuze bedreiging vormt voor het voortbestaan van de stad, maar toch kan ik niet ontkennen dat het een prachtig gezicht was om de De San Marco Basiliek en de Campanile weerspiegeld te zien op het laagje water dat het plein bedekte.



Gelukkig waren er verhoogde houten loopplanken geplaatst zodat het nog steeds mogelijk was om zonder laarzen de stad te verkennen. Ik besloot de basiliek van binnen te gaan bewonderen. Er stond tot mijn verbazing helemaal geen rij. Maar bij de ingang werd ik tegengehouden. Het bleek verboden te zijn om de Basiliek met een rugzak te betreden en ik werd doorverwezen naar een (betaalde) bagageopslag in de buurt. Toen ik deze zo snel niet kon vinden besloot ik maar terug te gaan naar het hostel en mijn tas daar te dumpen.



Toen ik weer terug was bij de Basiliek, en nu wel binnen werd gelaten, bleek het het tochtje heen en weer naar het hostel absoluut waard te zijn geweest. De basiliek is de grootste kerk van Venetië en bijna 1000 jaar oud. De marmeren vloer is versierd met prachtige mozaïeken, net als de koepels. Als geschiedenisfanaat wordt voor mij de geschiedenis op dit soort plekken bijna tastbaar. Foto’s maken was verboden en al zag ik andere toeristen wel heimelijk kiekjes schieten, ik besloot me netjes aan de regels te houden. Alhoewel, aan de regel om maximaal 10 minuten in de kerk te blijven heb me niet kunnen houden. Daarvoor was de kerk te indrukwekkend.

Later op de dag, toen het water op het plein weer grotendeels was verdwenen, observeerde ik een tijdje mijn ‘collega-toeristen’. Tot mijn grote verbazing leken veel van hen vooral geobsedeerd door de duiven en meeuwen op het plein. Ze schroomde ook niet om deze, ondanks het breed uitgedragen voerverbod, van alles en nog wat toe te werpen.







Na mijn bezoek aan de basiliek begon ik net als de avond ervoor weer door de de stad te dwalen. Venetië is een waar labyrint. Het bestaat uit talloze smalle kronkelende straatjes, kanalen, bruggen en pleintjes. Het is er makkelijk verdwalen (alhoewel in dit tijdperk van Google Maps verdwalen eigenlijk niet meer bestaat). Aangezien dit mijn enige volle dag in de stad was probeerde ik zoveel mogelijk van de stad te zien. Het Dogepaleis en andere musea besloot ik voor een volgend bezoek te bewaren.







Tegen het eind van de middag ging ik weer even terug naar het hostel om uit te rusten. Op de slaapzaal trof ik een Japanse jongen aan die duidelijk overstuur was. Ik vroeg hem wat er aan de hand was. Hij zei dat hij op het San Marco plein was beroofd van zijn portemonnee. En uit z’n verhaal viel af te leiden dat hij het de zakkenroller wel erg makkelijk had gemaakt; hij had zijn portemonnee opgeborgen in een heuptasje. Maar goed, dat maakt de diefstal niet minder verachtelijk. Ik zei dat hij het beste naar een politiebureau kon gaan om aangifte te doen, al was de kans dat hij z’n portemonnee ooit nog terug zou zien klein.

Die avond ging ik nog één keer met de waterbus naar de overkant en de volgende dag begon ik aan mijn reis terug naar Nederland. Ik nam mezelf voor dat de volgende keer dat ik naar Venetië ga, het met een geliefde zal zijn, want het is absoluut de meest romantische stad waar ik tot nu toe ben geweest.





You might also like

No Comments

Leave a Reply