Loading...

Mijn aankomst in Lviv (Oekraïne); Hooligans, een Jehova’s getuige en een levensmoeë taxichauffeur.

Mijn aankomst in Lviv (Oekraïne) is er één die ik niet snel zal vergeten. Niet alleen omdat het mijn eerste keer buiten de EU was, maar ook om de nogal onverwachte gebeurtenissen die zich voordeden.

Het was 14 november 2018 en ik zat in een bus richting Lviv. De bus was een uur later uit Krakau vertrokken dan gepland en zou rond 18:50 aan moeten komen in Lviv. Dat werd uiteindelijk ruim twee uur later. Zowel aan de Poolse als Oekraïense kant van de grens moesten we lang wachten en aantal keer de bus uit voor paspoort- en bagagecontrole.

Tijdens de bagagecontrole hielp ik een Oekraïense vrouw met het tillen van haar koffer en raakte kort met haar aan de praat. Toen de bus op een nogal verlaten ogend busstation stopte vroeg ik aan haar of we in Lviv waren en of dit de enige stop was. Ze antwoordde dat dit inderdaad de uitstaphalte in Lviv was. Verbaasd keek ik haar aan. Ik was er van uitgegaan dat de bus bij het hoofdstation zou stoppen, en nu stond ik op een afgelegen busstation ergens ver buiten het centrum. Maar goed, ik was in Lviv en ik zou wel een manier vinden om mijn hostel te bereiken.



Ik had nog geen Oekraïens geld, dus het eerste wat ik deed was naar een geldautomaat lopen. Wanneer je geld uit de muur haalt in het buitenland betaal je redelijk veel extra kosten, dus ik pinde meteen maar genoeg geld voor minstens een week. Uit de automaat kwam een dikke stapel flappen die amper in m’n portemonnee paste, maar ik had nu tenminste geld. Vervolgens ging ik op zoek naar een toilet. Toen ik die had gevonden realiseerde ik me dat er in dit land nog wat lagere standaarden golden wat betreft sanitair. De toiletruimte was totaal verloederd en de wc bestond uit een gat in de vloer. Maar als je moet dan moet je, dus na een paar minuten liep ik, na m’n handen grondig te hebben gewassen, weer naar buiten.



Daar trof ik de Oekraïense vrouw die ik tijdens de busreis met haar koffer had geholpen. Ik vroeg haar hoe ik het beste in het centrum kon komen. Ze antwoordde dat ik er met het openbaar vervoer kon komen, maar dat ze een soort Oekraïense variant van Uber had besteld en dat ik mee mocht als ik de helft zou betalen. De rit koste zo’n vier euro in totaal, dus dat leek me een uitstekend plan.

Samen keken we uit naar een rood busje. Toen het busje aan kwam rijden stapte we in en begon de meest roekeloze autorit uit mijn leven. De chauffeur reed als een maniak door de stad heen. Al toeterend en bijna-ongeluk na bijna-ongeluk veroorzakend racete we richting het hoofdstation. Ik snap dat je met zulke lage tarieven veel ritjes moet maken op een avond, maar hoe deze man reed was totaal onverantwoord.

Ondertussen vertelde de Oekraïense vrouw naast me dat ze Jehova’s getuige was en vroeg naar mijn relatie met God. Best een tactisch moment dacht ik, aangezien mensen zich sneller tot God wenden wanneer ze vrezen voor hun leven. Maar ik antwoordde dat God en ik geen actieve relatie onderhielden en dat ik daar ook geen enkele behoefte aan had.

Daar zat ik dan, bij een schijnbaar levensmoeë taxichauffeur in het busje terwijl ik werd ondervraagd door een Jehova’s getuige. Toch vond de avonturier in mij het stiekem wel leuk. Dit soort onverwachte situaties maken de manier waarop ik reis zo ontzettend boeiend.

Toen we wonder boven wonder zonder kleerscheuren waren aangekomen bij het hoofdstation betaalde we de chauffeur en nam ik afscheid van de Jehova’s getuige, die verder een hele aardige vrouw was. Nadat ik gebruikmakend van de gratis stationswifi de looproute naar mijn hostel op Google maps had uitgestippeld wachtte me de volgende verassing.



Buiten het station stond een groep Hooligans. En ze gooiden rookbommen op straat. Ze stonden in een groep bij elkaar er waren verder opvallend stil. Van een afstand bekeek ik het tafereel en vroeg me af wat voor obstakels ik nog meer zou moeten trotseren voor ik eindelijk mijn hostel zou bereiken.

Maar dat viel gelukkig mee. Na een half uurtje lopen kwam ik bij het hostel aan. Het was inmiddels 21:30 en ik was opgelucht dat het hostel er schoon en comfortabel uitzag. Mijn reis door Oekraïne was begonnen.







You might also like

No Comments

Leave a Reply